BU KEZ SAHNEDE SESSİZLİK KONUŞTU: KARATAY’DA BARIŞIN EN GÜÇLÜ ÇIĞLIĞI

Ne slogan vardı ne gürültü…
Ama herkes sustu, çünkü konuşan çocukların vicdanıydı.

Konya’nın Karatay ilçesinde düzenlenen “Sessiz Çığlık: Barış Çocukları” etkinliği, bir programdan çok daha fazlasına dönüştü. Ali Ulvi Kurucu Gençlik Merkezi’nde gerçekleşen buluşma, savaşın adını bile duymak istemeyen çocukların, dünyaya bırakmak istediği en temiz mesajla hafızalara kazındı: Barış.

O gün sahnede ışıklar yanmadı, umut yandı.
Karatay’daki lise öğrencileri; resimleriyle acıyı anlattı, şiirleriyle insanlığı hatırlattı, mektuplarıyla kalplere dokundu. “2050’de Nasıl Bir Dünya Hayal Ediyorum” başlığıyla hazırlanan manşetler, çocukların geleceğe değil, bugüne seslendiğini gösterdi. Çünkü onların hayali ertelenemezdi.

Salondaki her sessizlik bir soruydu:
Bir çocuğun hayali neden barış olmak zorunda?

Programa katılan Karatay Belediye Başkan Yardımcısı Osman Ciğer, Konya İl Milli Eğitim Müdür Yardımcısı Bayram Ali Çelik ve Karatay İlçe Milli Eğitim Müdürü Turan Kayacılar, bu sorunun ağırlığını çocuklarla birlikte hissetti. Konuşmalar bu kez protokole değil, vicdana yapıldı.

Sinevizyon görüntüleri boğazları düğümledi, türküler yarım kaldı.
Hanife Yapıcı Anadolu Lisesi öğrencilerinin sahnelediği “Küller ve Tohumlar” adlı tiyatro oyunu, yıkımdan filizlenen umudu anlattı. Karatay Meslek Okulu öğrencilerinin seslendirdiği “Bir Dünya Bırakın” şarkısı ise salonda tek bir isteğe dönüştü: Çocukların korkmadan büyüyebildiği bir dünya.

Gecenin sonunda öğrenciler, barış temalı afişi birlikte renklendirdi. O an herkes anladı ki; barış tek bir rengin değil, birlikte çizilen bir geleceğin adıdır.

Karatay’da yükselen bu sessiz çığlık, dünyaya bırakılan güçlü bir nottu:
Çocuklar konuşuyorsa, susmak bize yakışmaz.